مولا علی (علیه السلام):

عدالت را بگستران و از ستمکاری پرهیز کن، که ستم، رعیت را به آوارگی کشاند و بیدادگری به مبارزه و شمشیر می انجامد.

چه خوب است گاهی که به خود مغرور می شویم به گذشته و حال و آینده ی خود نظری بیفکنیم. آن گاه می بینیم که دلیلی برای این غرور وجود ندارد.

مولا علی(علیه السلام):

فرزند آدم را با فخر فروشی چه کار؟ او که در آغاز نطفه ای گندیده و در پایان مرداری بدبو است. نه می تواند روزی خویشتن را فراهم کند و نه مرگ را از خود دور نماید!

د راین دنیای تجارت سود و زیان خود را چه گونه محاسبه می کنیم؟

 

مولا علی (علیه السلام) :

از دنیا همان چیزی به سود توست که با آن امر آخرتت را اصلاح می کنی.

چه قدر کوتاه است فاصله ی بین غم و شادی...

 

سبحانک انی کنت من الظالمین

فستجبنا له و نجیناه من الغم و کذالک ننجی المومنین

انجام دادن کاری که بر وفق مراد ماست، آسان است، اما گوهر وجود انسان آن جایی سیقل می یابد و آدمی آن هنگام رشد می کند که با وجود عدم میل باطنی در انجام کاری تلاش به خرج داده و آن را به بهترین وجه ممکن به ثمر برساند. مولا علی (علیه السلام ) : بهترین کارها آن است که با نا خشنودی در انجام آن بکوشی.

گاهی اوقات وقتی آن قدردلتنگ بودم که نمی دانستم چه باید کرد، با شنیدن کلامی یا خواندن سخنی آرام می گرفتم. این برایم سوال شد که چرا این گونه است؟ جواب سوالم را در این سخن مولا پیدا کردم .

مولا علی (علیه السلام) :

این دل ها همانند تن ها خسته می شوند، برای نشاط آن به سخنان تازه ی حکیمانه روی بیاورید.

هنگامی که هر آن چه انسان می طلبد در دسترس اوست و همه چیز طبق خواسته اش پیش می رود، خوب بودن انسان هنر بزرگی نیست.

 

مولا علی (علیه السلام) :

در هجوم سختی ها، فضیلت های انسان آشکار می شود.

 

مولا علی (علیه السلام) :

الحِکمَهُ ضَالَّهَُ المُومِن، فَخُذِ الحِکمَهَ و لَو مِن اَهل النِّفاق

حکمت گمشده ی مومن است، حکمت را فرا گیر، هر چند از منافق باشد.

به نظر شما این جا منظور از حکمت چیست؟

 

جمع کردن هنر است، به خصوص اگر جمع کردن دو حالت متضاد باشد. هنر مومن قرار داشتن در حالت خوف و رجا است. و چه زیباست حیای مومن از کسی که از رگ گردن به او نزدیک تر است!

مولا علی( علیه السلام):

ا زخدا بترس هر چند اندک، و میان خود و خدا پرده ای قرار ده هر چند نازک!

 

اللهُمَّ اِنّی أسئَلُکَ ایماناً تُباشِرُ بِهِ قَلبی

خدای من! من از تو ایمان و عشقی را می خواهم که به خاطر آن عشق، تو پاسدار و مباشر دلم باشی. به خاطر این متاع، این خانه را نگهداری کنی.

و من از تو شناخت و یقینی را می خواهم که صادق باشد و در آن دروغ راه نیابد، یقینی که مرا امن و آرام بدهد.

من از تو خوشنودی می خواهم تا با آنچه که دارم به سوی آنچه که باید داشته باشم رو بیاورم، یا ارحم الراحمین.

فرازی از دعای ابوحمزه/ از کتاب بشنو از نی/عین.صاد