ترس از کم شدن ها گاهی ما را از بخشیدن منع می کند ، و ما دیگران را سهیم نمی کنیم در آنچه که داریم . در علم ، در مال ، در انرژی ، در زمان ، در جمیع خوبی ها ...

غافل از اینکه :

مولا علی ( علیه السلام ) :

بخل ورزیدن درباره ی آنچه داری ، بد گمانی به معبود است .

در روزمره مان چگونه با دیگران برخورد می کنیم ؟ آیا سختی ها یمان را که رزق روزانه ی ما هستند بر دوش دیگران گذاشته و در شادی ها کسی را میهمان دل خود نمی کنیم ؟

اگر ناتوان هستيم ، با توانگري سفره  ي دلمان را باز کنیم ، تا کاري صورت بگيرد ، نه فقط درد دلي بر خاطري آتش بيندازد .

بکوشیم مومن باشیم که اندوه مومن در دلش و شادی اش در چهره اش نمایان است و حتی بیشتراز این ! تمام تلاشمان را به کار گیریم تا از اندوه دیگران نیز بکاهیم .

امام رضا ( علیه السلام ) :

هرکس اندوه مومنی را برطرف سازد ، خداوند در روز قیامت غم از دلش می زداید .